Wat begon als een landbouwproject liep uit op een van de grootste ecologische rampen op een afgelegen Nieuw-Zeelands eiland. Ruim 4.000 schapen werden decennialang aan hun lot overgelaten.
De dieren vernietigden de inheemse vegetatie en brachten talloze vogelsoorten in direct gevaar. Dankzij een ongekende reddingsoperatie is de schade inmiddels teruggedraaid en geldt het gebied als een mondiaal succesverhaal.
Een schapenboerderij die uit de hand liep
De problemen begonnen in 1895, toen de regering van Nieuw-Zeeland besloot Campbell Island in te richten voor de schapenhouderij.
De veeteelt veranderde het landschap in hoog tempo. De kuddes vraten de unieke mega-kruiden van de regio op en vertrapten de broedplaatsen van zeevogels zoals albatrossen.
Hoewel de commerciële exploitatie in 1931 werd gestaakt, bleven de schapen achter in de natuur. Zonder natuurlijke roofdieren groeide de populatie explosief, wat leidde tot een decennialange afbraak van het ecosysteem.
Het eiland waar meer dan 4.000 schapen 60 jaar lang een ecosysteem verwoestten.
De jacht op schapen en ratten
In de jaren zeventig lanceerden de Nieuw-Zeelandse autoriteiten een ambitieus plan voor milieuherstel. Ze bouwden eerst een testhek om te observeren of de natuur zich zonder de begrazing kon herstellen.
De snelle regeneratie van de planten bewees dat de dieren volledig verwijderd moesten worden. Gespecialiseerde teams werkten vervolgens jarenlang met speurhonden om de duizenden schapen op te sporen en te vangen. In 1991 verdwenen de laatste wilde schapen van het eiland.
De volgende grote uitdaging bestond uit bruine ratten, die decennia eerder door walvisvaarders op het eiland waren geïntroduceerd. In 2001 voerden helikopters met gps-systemen een luchtoperatie uit, waarbij zeer nauwkeurig lokaas over het hele eiland werd gedropt.
Twee jaar later, in 2003, werd Campbell Island officieel knaagdiervrij verklaard.
Wereldwijd voorbeeld van ecosysteemherstel
Ruim twintig jaar na de uitroeiing van de schapen en ratten laat Campbell Island een opmerkelijke transformatie zien.
Inheemse planten bedekken opnieuw het uitgestrekte terrein. Tegelijkertijd hebben talrijke vogelsoorten hun oorspronkelijke broedgebieden weer in beslag genomen.
Dankzij dit project wordt het eiland internationaal gezien als een blauwdruk voor ecologische restauratie. Het fungeert als een natuurlijk laboratorium dat bewijst dat langdurige milieuschade kan worden teruggedraaid door doelgericht ingrijpen.